Met Kalinka Kreukelzone in Genegenheid

Om naar uit te kijken! Het eerstvolgende optreden van Carlo Lammers:
met Kalinka Kreukelzone in Genegenheid onder De Hemel, Nijmegen;

woensdag 18 april,  aanvang 21.00 uur;
voorprogramma: Claustrofonie
ENTREE GRATIS – CAFÉ OPEN: 20.00 uur

Kalinka Kreukelzone maakt zich op

Advertenties

Boekjes Bal in Besiendershuis (met Carlo!)

de vrouw met de rode boodschappenkar>>>>>>>>>>Het Besiendershuis in Nijmegen nodigt je van harte uit om de Boekenweek 2018 mee te vieren

….op het BOEKJES BAL !

>>>>> vrij entree, zondag 11 maart 2018, vanaf 15.00 uur
met boekjes,
wijntjes, biertjes…
colaatjes, filmpjes,
en een literair-muzikaal optreden met o.a. de feestelijke lancering van ‘De vrouw met de rode boodschappenkar’,
het kleinste boekje van de Boekenweek geschreven door Ilona Verhoeven,
en een superdeluxe muzikale performance door speciale gast Carlo Lammers.

De vrouw met de rode boodschappenkar verschijnt bij de start van de Boekenweek: een ‘Nijmeegs boekenweekgeschenk’. Deze uitgave op broekzakformaat is hét extraatje voor de literaire lezer in de Boekenweek van 2018! <<<<<

>>>>> Inspiratie voor het verhaal vond Ilona in het Besiendershuis in Nijmegen waar ze in februari en maart als schrijver te gast is. <<<<<

>>>>> Het Besiendershuis is sinds 2010 een belangrijke culturele ontmoetingsplek waar kunstenaars, schrijvers, acteurs en muzikanten nieuwe wegen kunnen verkennen in hun werk. Samenwerking en experiment staan vaak centraal. Kunstenaars uit binnen- en buitenland verbleven er enige tijd of traden er op. Gert Vlok Nel, Thomas Verbogt, Janne Schra, Maaike Ouboter en De Staat zijn enkele namen in een rij van velen die in het cultuurhuis het publiek iets bijzonders brachten. <<<<<

Voor Carlo

Terwijl Carlo Lammers nog steeds aan het sleutelen en timmeren is aan MIJN SPOKEN VIEREN LUIDRUCHTIG ZOMER, zijn liedjesprogramma dat naar verwachting ergens voor, tijdens of na deze zomer in première zal gaan, krijgt hij inmiddels al best wel wat aandacht van fans. De meeste sturen hem berichtjes en foto’s, andere komen met filmpjes.
Zoals deze enthousiaste mensen.

 

 

Niet zo mooi

Dat de relatie tussen Carlo Lammers en regisseur Oscar Materiaal zich af en toe op een hellend vlak bevindt is algemeen bekend. Maar toen Oscar vorige week het naar eigen zeggen onschuldige idee kreeg om via een filmpje een reactie te geven op Carlo’s lied ‘Niet zo mooi’, was Carlo’s antwoord niet zo mooi.

Onder het filmpje schreef Carlo het volgende:

Hallo Oscar, we kennen elkaar al een flinke tijd en zoals je weet heb ik altijd de hoogste waardering voor jou aan de dag gelegd, als drummer, als regisseur en als vriend. Maar in dit filmpje zie ik jammer genoeg het zoveelste bewijs dat je niet heel veel moeite lijkt te willen doen om mij serieus te nemen.
Dit filmpje staat niet op zichzelf. Volgens mij begrijp je op het moment echt niet waar ik mee bezig ben. En je steekt het allemaal niet onder stoelen of banken. Je hebt gezegd dat je vindt dat ik te veel in mijn ellende blijf hangen. ‘Time to move on’, blijf je maar roepen. Nou, Oscar, misschien helpt het als je me eens een keer vertelt HOE DAN, in plaats van mij ´iets over mezelf te leren´ door dit soort filmpjes te maken!

Groet, Carlo

Carlo en Oscar werken momenteel aan MIJN SPOKEN VIEREN LUIDRUCHTIG ZOMER, een voorstelling die afgelopen zomer eigenlijk al af had moeten zijn.

De wereld in een zakdoek

carlo_z

 

 

 

 

 

 

 

 

Veel mensen hebben aangegeven benieuwd te zijn naar hoe het nu allemaal zo gekomen is bij Carlo Lammers. Na een aantal jaren af en toe behoorlijk spraakmakende theatervoorstellingen te hebben gemaakt en frontman te zijn geweest van een redelijk tegendraadse band, werd het Carlo duidelijk dat hij een andere weg moest gaan. Vanwaar die keuze?
Tom Ponten, oud-collegamuzikant en vriend van Carlo, gaat op zoek naar de beweegredenen.

De samenleving is zich aan het verharden. Wie heeft er een goed antwoord op? De kunsten vooralsnog niet, die lijken in hoofdzaak nog bezig met overleven en wekken de indruk, enkele uitzonderingen daargelaten, enigszins buitenspel te staan. Waarom zouden mensen nog een spiegel voorgehouden willen krijgen, nu ze dag in dag uit zichzelf kunnen bewonderen op Instagram en Facebook?
Aan kritische geluiden geen gebrek, maar ze zijn steeds moeilijker te verstaan omdat iedereen door elkaar heen aan het schreeuwen is. Links en rechts om ons heen barst het van de instant meningen over alles en iedereen. Even een paar keer ademhalen en vervolgens verder kijken dan je neus lang is, blijkt vaak moeilijk. Wie de nuance zoekt, loopt daarnaast de kans te worden verketterd. Het zijn ontwikkelingen die sommige mensen van harte omarmen, omdat ze een voedingsbodem vormen waar ze prima op gedijen.
Je hoort bij het kamp van de winnaars of het kamp van de verliezers. Waar je ook bij denkt te horen of waar je ook bij wordt ingedeeld: je zit in een kamp. We zijn pas echt vrij, als we onszelf daar uit kunnen denken. Wonen we in Nederland, of in de wereld?

Het zijn allemaal dingen waar Carlo mee bezig had kunnen zijn, ware het niet dat hij nog altijd grotendeels in beslag wordt genomen door het mislukken van zijn relatie. Anders zou Carlo definitely in de WERELD wonen, waar kleindenkend Nederland welbeschouwd slechts een piepklein deel van uitmaakt.
Nu leeft hij echter nog net iets te veel in zijn eigen wereldje. Niet dat hij zijn ervaringen en inzichten niet graag wil omzetten in wat hij maakt, en niet dat hem dat nooit eens lukt, maar het gaat zeker niet vanzelf allemaal.
En het moet van alle kanten worden gefilterd, zo ondervindt zijn regisseur Oscar Materiaal.

Oscar helpt Carlo wat van waarde is uit die enorme poel van dromen, gedachten en emoties te puren. De methodes die hij daartoe gebruikt zijn soms wat onorthodox. Maar waar andere mensen breken, komt bij Carlo vaak juist een juweel tevoorschijn. Zo omschrijft Oscar dat althans.

Carlo’s grote moment van inzicht kwam tijdens een speloefening.
In de vertrouwdheid van hun repetitiehonk gaf Oscar hem de opdracht een wegwerpzakdoekje te spelen.
Hoewel Carlo het gewend is dit soort opdrachten te krijgen, ging hij er ditmaal direct over in discussie. Hij schermde met begrippen als ‘duurzaamheid’, en vroeg of hij in het kader daarvan niet een zakdoekje mocht spelen dat kon worden hergebruikt.
Dit schoot Oscar in het verkeerde keelgat. In duidelijke bewoordingen gaf hij te kennen dat hij geen discussie wenste en te verlangen dat Carlo een wegwerpzakdoekje zou spelen, anders zou hij meteen weggaan.
Toen Carlo zich hier na enige weerstand uiteindelijk toch toe zette, liep Oscar tot Carlo’s niet geringe verbazing alsnog de repetitieruimte uit.
“Ik kon niet anders,” zei Oscar, “omdat het zo overtuigend was. Carlo lag verfrommeld in een hoekje en ik weet niet hoe het met jou is, maar zo´n vies zakdoekje laat ik altijd lekker liggen waar het ligt.”
Op het moment dat Oscar de ruimte verliet, voelde Carlo zich totaal genegeerd, een gevoel dat aan de basis bleek te liggen van iets veel groters dat al veel langer in hem bleek te sluimeren.
“Het was alsof er een grote dam barstte. In my face was daar opeens het inzicht dat je er hoe dan ook altijd alleen voor staat. En dat je de weg die je gaat maar beter heel zorgvuldig kan kiezen. For your own sake.”
Dat hij Carlo lange tijd hard hoorde huilen, was voor Oscar niet meteen een reden om terug te keren naar de repetitieruimte.”Ik vond het knap. Ik dacht dat het erbij hoorde. Daar komt bij: een vies zakdoekje laat ik liggen waar het ligt, of het nou huilt of niet.”

Achteraf heeft Carlo er samen met Oscar nog hartelijk om kunnen lachen. “Het heeft ons veel opgeleverd. En ik kan in ieder geval niet zeggen dat ik niet diep ben gegaan om te komen waar we nu zijn.”

Tom Ponten is freelance-journalist en gitarist (THE DEAD SOCIETY POETS, BOMBASTICA)

 

Nieuwe naam voor eerste programma nieuwe stijl van Carlo Lammers

carlo lammers_spoken

Er was een heus partijtje armpje drukken voor nodig, maar Carlo Lammers en regisseur Oscar Materiaal zijn er nu dan toch echt uit: Carlo’s eerste programma in de nieuwe aanpak gaat ‘Mijn spoken vieren luidruchtig zomer’ heten.

Carlo hield nog heel lang vast aan de oorspronkelijk bedachte titel ‘Kluisterliedjes’, maar Oscar vond dat veel te oubollig klinken.
Toen Oscar het probeerde met  ‘Ik wens jou een geweldig ebony-and-ivory-moment’, zei Carlo dat hij bang was dat dat als politiek correct zou kunnen overkomen. “En dan krijg je misschien weer allerlei mensen over je heen.”
“Nou, kom jij dan met iets,” zei Oscar.
“Ik kom al de hele tijd met van alles,” zei Carlo.

Na meer dan een half uur geharrewar bracht Oscar ‘Mijn spoken vieren luidruchtig zomer’ naar voren als zijn absolute favoriet.
Carlo stelde daar meteen keihard ‘Flabbergast’ tegenover, en kwam, toen het allemaal wel heel lang dreigde te gaan duren, met het voorstel er dan maar over armpje te drukken.

Carlo is inmiddels prima gewend aan de nieuwe titel, maar heeft nog wel last van zijn schouder.

Luister hier naar het halveminuutliedje ´Mijn spoken vieren luidruchtig zomer´