De wereld in een zakdoek

carlo_z

 

 

 

 

 

 

 

 

Veel mensen hebben aangegeven benieuwd te zijn naar hoe het nu allemaal zo gekomen is bij Carlo Lammers. Na een aantal jaren af en toe behoorlijk spraakmakende theatervoorstellingen te hebben gemaakt en frontman te zijn geweest van een redelijk tegendraadse band, werd het Carlo duidelijk dat hij een andere weg moest gaan. Vanwaar die keuze?
Tom Ponten, oud-collegamuzikant en vriend van Carlo, gaat op zoek naar de beweegredenen.

De samenleving is zich aan het verharden. Wie heeft er een goed antwoord op? De kunsten vooralsnog niet, die lijken in hoofdzaak nog bezig met overleven en wekken de indruk, enkele uitzonderingen daargelaten, enigszins buitenspel te staan. Waarom zouden mensen nog een spiegel voorgehouden willen krijgen, nu ze dag in dag uit zichzelf kunnen bewonderen op Instagram en Facebook?
Aan kritische geluiden geen gebrek, maar ze zijn steeds moeilijker te verstaan omdat iedereen door elkaar heen aan het schreeuwen is. Links en rechts om ons heen barst het van de instant meningen over alles en iedereen. Even een paar keer ademhalen en vervolgens verder kijken dan je neus lang is, blijkt vaak moeilijk. Wie de nuance zoekt, loopt daarnaast de kans te worden verketterd. Het zijn ontwikkelingen die sommige mensen van harte omarmen, omdat ze een voedingsbodem vormen waar ze prima op gedijen.
Je hoort bij het kamp van de winnaars of het kamp van de verliezers. Waar je ook bij denkt te horen of waar je ook bij wordt ingedeeld: je zit in een kamp. We zijn pas echt vrij, als we onszelf daar uit kunnen denken. Wonen we in Nederland, of in de wereld?

Het zijn allemaal dingen waar Carlo mee bezig had kunnen zijn, ware het niet dat hij nog altijd grotendeels in beslag wordt genomen door het mislukken van zijn relatie. Anders zou Carlo definitely in de WERELD wonen, waar kleindenkend Nederland welbeschouwd slechts een piepklein deel van uitmaakt.
Nu leeft hij echter nog net iets te veel in zijn eigen wereldje. Niet dat hij zijn ervaringen en inzichten niet graag wil omzetten in wat hij maakt, en niet dat hem dat nooit eens lukt, maar het gaat zeker niet vanzelf allemaal.
En het moet van alle kanten worden gefilterd, zo ondervindt zijn regisseur Oscar Materiaal.

Oscar helpt Carlo wat van waarde is uit die enorme poel van dromen, gedachten en emoties te puren. De methodes die hij daartoe gebruikt zijn soms wat onorthodox. Maar waar andere mensen breken, komt bij Carlo vaak juist een juweel tevoorschijn. Zo omschrijft Oscar dat althans.

Carlo’s grote moment van inzicht kwam tijdens een speloefening.
In de vertrouwdheid van hun repetitiehonk gaf Oscar hem de opdracht een wegwerpzakdoekje te spelen.
Hoewel Carlo het gewend is dit soort opdrachten te krijgen, ging hij er ditmaal direct over in discussie. Hij schermde met begrippen als ‘duurzaamheid’, en vroeg of hij in het kader daarvan niet een zakdoekje mocht spelen dat kon worden hergebruikt.
Dit schoot Oscar in het verkeerde keelgat. In duidelijke bewoordingen gaf hij te kennen dat hij geen discussie wenste en te verlangen dat Carlo een wegwerpzakdoekje zou spelen, anders zou hij meteen weggaan.
Toen Carlo zich hier na enige weerstand uiteindelijk toch toe zette, liep Oscar tot Carlo’s niet geringe verbazing alsnog de repetitieruimte uit.
“Ik kon niet anders,” zei Oscar, “omdat het zo overtuigend was. Carlo lag verfrommeld in een hoekje en ik weet niet hoe het met jou is, maar zo´n vies zakdoekje laat ik altijd lekker liggen waar het ligt.”
Op het moment dat Oscar de ruimte verliet, voelde Carlo zich totaal genegeerd, een gevoel dat aan de basis bleek te liggen van iets veel groters dat al veel langer in hem bleek te sluimeren.
“Het was alsof er een grote dam barstte. In my face was daar opeens het inzicht dat je er hoe dan ook altijd alleen voor staat. En dat je de weg die je gaat maar beter heel zorgvuldig kan kiezen. For your own sake.”
Dat hij Carlo lange tijd hard hoorde huilen, was voor Oscar niet meteen een reden om terug te keren naar de repetitieruimte.”Ik vond het knap. Ik dacht dat het erbij hoorde. Daar komt bij: een vies zakdoekje laat ik liggen waar het ligt, of het nou huilt of niet.”

Achteraf heeft Carlo er samen met Oscar nog hartelijk om kunnen lachen. “Het heeft ons veel opgeleverd. En ik kan in ieder geval niet zeggen dat ik niet diep ben gegaan om te komen waar we nu zijn.”

Tom Ponten is freelance-journalist en gitarist (THE DEAD SOCIETY POETS, BOMBASTICA)

 

Advertenties